W trakcie spotkań z różnymi ludźmi można zauważyć, że nie wszyscy są zorientowani w różnicach między diecezją a zakonem. Klasztor nazywany jest probostwem, ojciec - księdzem, brakuje rozróżnienia między habitem a sutanną.

Dlatego chciałbym przybliżyć życie zakonne - sposób życia ojców i braci, istotne aspekty formacji zakonnej, rodzaje prac i działalności zakonników.

Nasz Zakon Braci Mniejszych (po łacinie: Ordo Fratrum Minorum - w skrócie OFM, który to skrót jest swego rodzaju znakiem rozpoznawczym umieszczanym po imieniu czy nazwisku danego zakonnika) zwany FRANCISZKANIE, w niektórych regionach Polski BERNARDYNI lub REFORMACI został założony na początku XIII wieku przez św. Franciszka z Asyżu.

Podstawą duchowości franciszkańskiej jest zachowywanie Ewangelii przez życie w posłuszeństwie, bez własności i w czystości, a przez to naśladowanie Jezusa Chrystusa ubogiego, pokornego i posłusznego Ojcu. (...)

Cechą charakterystyczną naszej duchowości jest chrystocentryzm, który we franciszkanizmie polega na rozpamiętywaniu tajemnicy Wcielenia; stąd najpiękniejsze szopki bożonarodzeniowe znajdziemy zawsze w kościołach Franciszkańskich; i tajemnicy Odkupienia - rozpamiętywanie Męki, Śmierci i Zmartwychwstania Jezusa Chrystusa, budowa dróżek kalwaryjskich przy większych klasztorach. Od początku swej działalności bracia prowadzili życie kontemplacyjno - apostolskie tzn. modlitwa, kontemplacja i działalność apostolska są zasadniczą treścią franciszkańskiego życia.

Nasz Zakon posiada strukturę hierarchiczną. Najwyższym przełożonym Zakonu po papieżu jest ojciec Generał ze swoim zastępcą.

Administracyjnie Zakon podzielony jest na prowincje. Można je przyrównać do diecezji (choć to nie to samo!). Do diecezji należą parafie na określonym terenie, a do prowincji zakonnej należą różne klasztory niekoniecznie związane z nią terytorialnie. Do diecezji należą wszyscy księża diecezjalni wraz z wiernymi, zaś do prowincji wyłącznie zakonnicy. Na czele prowincji stoi ojciec Prowincjał. Przełożonym każdego klasztoru jest Gwardian (nie utożsamiać z proboszczem). Nie każdy zakonnik musi być kapłanem. Kapłani zakonni nazywani są ojcami, zaś niekapłani - braćmi; i w taki sposób należy się do zakonników zwracać.

Franciszkanina można łatwo rozpoznać po stroju zakonnym, który nie zmienił się od wieków. Strój ten składa się z brązowej tuniki w kształcie krzyża, kaptura oraz białego sznura z trzema węzłami - kolor brązowy ma oznaczać, jak chciał św. Franciszek, barwę prochu ziemi, trzy węzły na sznurze oznaczają trzy śluby: życie w posłuszeństwie, bez własności i w czystości. Strój ojców i braci nie różni się niczym, gdyż wszyscy stanowimy jedną braterską wspólnotę.

Wielu ludzi zadaje pytania: Czy każdy może zostać zakonnikiem? Co trzeba robić, aby nim zostać? Spróbujmy sobie na te pytania dać odpowiedź.

Zakonnikiem może zostać każdy człowiek, który odczuwa w sobie Boże powołanie do życia w stanie zakonnym i który spełnia odpowiednie warunki, posiada odpowiednie predyspozycje. Przede wszystkim do zakonu nie wstępuje człowiek święty; każdy może dopiero w zakonie się uświęcić. Musi to jednak być ktoś o zdrowej pobożności, katolik z dobrą opinią, cieszący się dobrym stanem zdrowia.

Jeżeli ktoś decyduje się podjąć życie zakonne, musi zgłosić się do przełożonego wybranego przez siebie zgromadzenia, w wypadku franciszkanów do prowincjała i po wstępnej rozmowie powinien złożyć odpowiednie dokumenty. Jeśli spełnia wszystkie warunki określone prawem kanonicznym i statutami zakonu, przełożony może go przyjąć do swojej wspólnoty. Następnie kandydat musi przejść poszczególne etapy początkowej formacji zakonnej: postulat, nowicjat, juniorat.

Okres formacji początkowej możemy porównać do narzeczeństwa, kiedy to kandydaci do małżeństwa poznają się nawzajem i uczą się żyć razem. Podobnie czas postulatu, nowicjatu i junioratu to uczenie się życia. Wtedy to właśnie człowiek poznaje siebie, wypełnia nowe obowiązki przygląda się zakonowi jak narzeczonej, a zakon jemu.

Czy można z tego zakonu wystąpić? Otóż życie zakonne jest dobrowolną formą życia w Kościele, człowiek wybierając je z własnej woli, z własnej woli może je porzucić. Najprościej wygląda to w postulacie i nowicjacie, gdzie kandydaci nie złożywszy jeszcze ślubów w każdej chwili mogą opuścić Zakon bez żadnych konsekwencji. Bez problemu można wystąpić z zakonu po wygaśnięciu ślubów czasowych, po prostu nie składa się profesji na kolejny rok, bądź to profesji wieczystej. W czasie trwania ślubów czasowych można oczywiście opuścić Zakon i prosić przełożonego o zwolnienie ze ślubów, wiąże się to jednak z tym, że do momentu wygaśnięcia ślubów nie można zawrzeć związku małżeńskiego. Wystąpić dobrowolnie po profesji wieczystej oczywiście można, ale jest to sprawa trudna choćby ze względu powodów prawnych - zwolnienie ze ślubów można otrzymać wyłącznie od Stolicy Apostolskiej. Za odpowiednio ciężkie przewinienia zakonnik może być również z Zakonu wydalony. Zdarza się tak nierzadko w czasie trwania profesji czasowej, ale może się też niestety coś takiego przytrafić zakonnikowi po ślubach wieczystych.

Na czym polega praca franciszkanów?

Prace zakonników są różne, ale zawsze związane z apostolstwem. Jest to więc działalność misyjna, jesteśmy bowiem pierwszym Zakonem misyjnym. Bracia, którzy odczuwają w sobie powołanie misyjne mogą za zezwoleniem Prowincjała udać się do pracy ewangelizacyjnej w krajach misyjnych. Oprócz tego prowadzą misje i rekolekcje parafialne, pracują naukowo na uczelniach, prowadzą duszpasterstwo różnych grup specjalnych np.: Trzeci Zakon Duszpasterstwo Powołań, Franciszkański Ruch Apostolski, młodzież alternatywna, studenci, niewidomi, itd. oraz duszpasterstwo parafialne.

Utarło się przekonanie, że jak już jest kościół, to musi być i parafia. Na pewno jest tak, gdy chodzi o kościoły należące do diecezji, ale nie musi tak być w przypadku kościołów przyklasztornych. Często przy istniejącym klasztorze zakonnicy nie prowadzą duszpasterstwa parafialnego, ponieważ nie jest ono ściśle związane z charyzmatem działalności zakonnej, w przeciwieństwie do księży diecezjalnych, którzy przede wszystkim swoją pracę duszpasterską realizują w parafiach.

Bracia niekapłani w naszym Zakonie pracują jako katecheci, furtianie, zakrystianie, ogrodnicy, gospodarze, pielęgniarze, krawcy, kucharze czyli swoją służbą dopełniają dzieła apostolskiego Zakonu.
Są też inne prace wykonywane przez franciszkanów np. praca w rozgłośni radiowej, wydawnictwach, organizowanie wyjazdów, pielgrzymek czy różnych innych imprez: charytatywnych, edukacyjnych, kulturalnych...
Natomiast w ostatnim czasie, nowym polem do działania dla zakonników stał się INTERNET...

Z franciszkańskim pozdrowieniem "Pokój i Dobro"

o. Symplicjusz OFM

W roku 1922 Zakon Franciszkanów wykupił posiadłości - zabudowania gospodarcze i dom mieszkalny pomiędzy ulicami Gen. J. Hallera i Wodzisławską oraz grunty orne przy ulicy Suchej (obecnie ul. Grunwaldzka), od p. Huberta Uherka, rozpoczynając tym samym swoja działalność duszpasterską w Rybniku. Niezwłocznie przystosowano jeden z pokoi budynku mieszkalnego, stojącego gdzie obecnie znajduje się skwer i figura św. Józefa na placu kościelnym, na kaplicę, w której odprawiano nabożeństwa.

Pierwszym gwardianem na Smolnej był w tym czasie o. Kolumban Sobota OFM. Z początkiem 1924 roku zakończono przebudowę murowanej stodoły z 1872 roku, znajdującej się w obrębie dawnych zabudowań gospodarczych p. Ucherka, na kościół. Za gwardiana o. Józefa Rogosza OFM nastąpiło poświęcenie kościoła i nadanie św. Józefa za patrona. Wnętrze kościółka, poza ołtarzem głównym, wyposażono w dwa ołtarze boczne i ambonę stojącą po lewej stronie przed balaskami.

W dniu 9 maja 1927 roku ksiądz biskup Arkadiusz Lisiecki poświęcił kamień węgielny pod budowę klasztoru. Po wybudowaniu budynku klasztornego otwarto małe seminarium duchowne. W Seminarium naukę pobierało około 30 uczniów, kończących ją egzaminem maturalnym.

Szybko rozbudowująca się dzielnica i znaczne zwiększenie się liczby mieszkańców spowodowały, że dotychczasowy kościółek wkrótce okazał się za ciasny, tym bardziej, iż na nabożeństwa uczęszczało do niego również sporo mieszkańców śródmieścia, których przyciągała tu szczególna atmosfera świątyni i obejścia, a również znaczna popularność klasztoru Franciszkanów wśród mieszkańców. Do kościółka dochodziło się ścieżkami od ulicy Hallera i Wiejskiej, wśród wysokich, starych drzew, z których kilka pozostało jeszcze do dnia dzisiejszego, między innymi wierzba i duży kasztan przed wejściem do kościółka. Niepowtarzalny urok miała w starym kościółku pasterka, Msza św. odprawiana o północy w noc wigilijną. Wierni, aby dostać się do kościółka, już od godz. 23-ej zapełniali jego wnętrze. W 1935 roku za gwardiana o. Kolumbana Soboty OFM rozpoczęto przygotowania do budowy nowego kościoła.
O budowie nowego kościoła myśleli jednak już poprzedni gwardiani klasztoru: o. Bazyli Gabriel OFM, który wykupił posiadłość p. Trybusia przy ulicy Wodzisławskiej przylegającą do terenu klasztornego oraz o. Euzebiusz Huchracki OFM (był gwardianem w latach 1929-32), który nabył dla klasztoru kolejną parcelę od strony południowej. Wysuwano również propozycję wykupienia od miasta terenu po drugiej stronie ulicy Wodzisławskiej i tam wybudowania nowego kościoła.

Działania wokół budowy kościoła zostały wstrzymane w wyniku rozpoczęcia w 1934 roku budowy nowego Kolegium Franciszkańskiego w Jarocinie i wydania zakazu rozpoczynania nowych inwestycji na czas budowy.

16 czerwca 1936 złożono w Kurii Biskupiej w Katowicach wniosek o akceptację budowy kościoła na Smolnej przez Zakon Franciszkanów. Kuria Biskupia pismem z 4 lipca 1936 r. zaproponowała Franciszkanom utworzenie i prowadzenie nowej parafii dla Smolnej i Zamysłowa po wybudowaniu kościoła.

23 lipca 1936 r. Prowincjał Franciszkanów w Panewnikach upoważnił o. gwardiana Kolumbana Sobotę OFM do przeprowadzenia prac przygotowawczych przy budowie kościoła.
Projektantem nowego kościoła został inż. bud. Czerniewicz z Chorzowa, który wkrótce przedłożył jego projekt.

Ksiądz dziekan Reginek, proboszcz rybnicki, w rozmowie z o. gwardianem Kolumbanem Sobotą OFM w dniu 26.06.1936 r. przychylnie ustosunkował się do budowy nowego kościoła i utworzenia parafii na Smolnej przez Franciszkanów. Za granicę parafii przyjęto rzekę Nacynę. Z końcem sierpnia Biskup Ordynariusz Adamski zmienia pierwotne stanowisko w sprawie budowy kościoła przez Franciszkanów i stwierdza, że na Smolnej parafia winna być prowadzona przez księży świeckich, a nowy kościół budowany będzie przez wikarego rybnickiego ks. Thielego, który z kasy kościelnej w Rybniku otrzymuje na ten cel pożyczkę w wysokości 30 tysięcy zł. Kościół miał stanąć za szkołą przy ulicy Wodzisławskiej, przed ul. Polną.

Stanowisko Kurii Biskupiej przedstawione zostało w piśmie z dnia 5.09.1936 r., w którym stwierdzono również, że Franciszkanom zezwala się jedynie na budowę oratorium publicznego dla celów zakonnych. W uzasadnieniu odmowy budowy kościoła podano pięć przyczyn, a wśród nich również i tę, że ks. dziekan Reginek, jako miejscowy proboszcz, ciągle narzeka na rozbijanie mu parafii przez zakonników. Wobec takiego stanowiska Kurii o. Gwardian wystąpił o rozbudowę kaplicy, na co pismem z 23.10.1936 r. otrzymał zgodę na budowę oratorium publicznego dobudowanego do istniejącego Klasztoru. Zgodę tę podpisał wikariusz generalny Kurii ks. Teofil Bromboszcz. Tym samym projekt kościoła opracowany przez inż. Czerniewicza stał się nieaktualny. Opracowanie projektu oratorium zlecono architektowi Henrykowi Gambcowi z Katowic-Ligoty. 5.06.1937 r. architekt Gambiec dokonał pomiarów terenu pod nowy kościół (oratorium), w czym pomagali mu podmistrz murarki Alojzy Seman z Popielowa i podmistrz ciesielski Alojzy Krypczyk z Marklowic, zatrudnieni przez Klasztor do zorganizowania i prowadzenia robót przy budowie kościoła. 8.06.1937 r. o godz. 7-mej rano wykonany został przez o. gwrdiana Kolumbana Sobotę OFM pierwszy wykop ziemi, rozpoczynający budowę kościoła. Do wykopu fundamentów zgłosiło się przeszło 15 mężczyzn, którzy wykopy wykonali nieodpłatnie. 11.07.1937 r. nastąpiło poświęcenie kamienia węgielnego, sprowadzonego z kamieniołomu w Niewiadomiu, a obrobionego przez kamieniarza z Popielowa. Poświęcenia kamienia węgielnego dokonał o. Prowincjał Michał Porada OFM. Akt erekcyjny poświęcenia kamienia węgielnego podpisali między innymi: o. Prowincjał Michał Porada OFM, Gwardian o. Kolumban Sobota OFM, Rektor Seminarium o. Rafał Bekiersz OFM, o. Fidelis Bieniek OFM, dr Kapica, poseł do Sejmu Śląskiego Piotr Kolonko, radna miasta Rozalia Biegeszowa, kierownik szkoły Jan Nowomiejski, Augustyn Halamoda, Jan Jambor, Wiktor Mandrysz, Filip Eilmes.

Prace postępowały bardzo szybko i sprawnie i po sześciu miesiącach 18.12.1937 r. zakończone.

Poświęcenie kościoła odbyło się nazajutrz 19.12.1937 roku przez o. Prowincjała Michała Poradę OFM.

Przy budowie kościoła, poza o. Gwardianem Kolumbanem Sobotą OFM znacznie zaangażowany był Rektor Seminarium o. Rafał Bekiersz OFM, późniejszy gwardian klasztoru w latach 1938-45 i pierwszy proboszcz parafii na Smolnej utworzonej w 1941 roku. Patronem nowego kościoła obrano św. Józefa. W 1938 roku zakupiono 3 nowe dzwony poświecone w dniu 17.11.1938 r. przez Prowincjała o. Antoniego Galikowskiego OFM.

Kiedy w siedem dni po wypędzeniu okupanta, w pierwsze święto Wielkanocy 1945 roku, ksiądz przy ołtarzu zaintonował "Chrystus zmartwychwstan jest", kościół "zatrząsł się" od potężnego śpiewu wiernych. Było to bowiem równoznaczne z oczekiwanym zmartwychwstaniem naszej Ojczyzny, zniewolonej przez pięć i pół roku. Kościół nasz był już od 1941 roku kościołem parafialnym, a parafia Franciszkanów obejmowała dzielnicę Smolna, wraz z osiedlem "Maroko" i Zamysłów.

Pierwszym proboszczem w latach 1941-45 był Ojciec Rafał Bekiersz OFM, a od 1945 do 1950 roku o. Łukasz Grzywocz OFM. Franciszkanie szybko usunęli szkody wojenne, od których nie uchronił się budynek kościoła. Przywrócono do używalności stary kościółek, adoptując go na salkę parafialną. Przy kościele zorganizowano Stowarzyszenie Młodzieży Franciszkańskiej, któremu przewodniczył p. Przeźding z ulicy Wodzisławskiej. Młodzież męska jak i żeńska licznie zbierała się na spotkaniach, prowadząc również rodzaj zajęć świetlicowych i wystawiając sztuki teatralne, grywane na przygotowanej w salce parafialnej scenie. W roku 1949 Stowarzyszenie przekształciło się w Sodalicję Mariańską, której prezesował Norbert Kula z ulicy Reymonta, a opiekował się z ramienia klasztoru Ojciec Ksawery. W pierwszych latach 1950-tych władze zakazały działalności organizacji kościelnych i Sodalicja zawiesiła działalność.

W 1950 roku proboszczem parafii został o. Marek Pielok OFM, sprawujący tę godność do 1968 roku. W 1950 roku wznowiono w zabudowaniach klasztornych działalność niższego seminarium duchownego, którego rektorami byli w 1950 roku o. Makary Żogała OFM, a w 1951 roku o. Chryzostom Kurek OFM. W 1951 roku, za sprawą władz politycznych zakazano również działalności niższego seminarium.

Działalność niższego Seminarium reaktywowano po wydarzeniach październikowych 1956 roku, mianowicie w 1957 roku i czynne było do 1962 r. Rektorem był w tym czasie o. Tytus Semkło OFM. Kolejne ograniczenia działalności Kościoła, stosowane przez władze, spowodowały likwidację niższego seminarium przy tutejszym klasztorze.

Gwardianami Klasztoru Franciszkanów na Smolnej w okresie powojennym byli:

1945-1950 o. Łukasz Grzywocz OFM
1950-1956 o. Marek Pielok OFM
1956-1959 o. Józef Zając OFM
1959-1962 o. Marek Pielok OFM
1962-1965 o. Kornel Czech OFM
1965-1971 o. Hieronim Dłubis OFM
1971-1974 o. Kornel Czech OFM
1974-1980 o. Tarsycjusz Waszecki OFM
1980-1983 o. Rufin Juraszek OFM
1983-1989 o. Juliusz Rydlewski OFM
1989-1992 o. Artur Noworzyn OFM
1992-1995 o. Arnold Kołodziejski OFM
1995-2001 o. Janusz Dziedzic OFM
2001 i nadal o. Terencjan Wawrzonkowski OFM

Parafią natomiast zarządzali proboszczowie:

1941-1945 o. Rafał Bekiersz OFM, kuratus
1945-1950 o. Łukasz Grzywocz OFM, administrator
1950-1968 o. Marek Pielok OFM, administrator
1968-1974 o. Kasjan Pudliszewski OFM, administrator
1974-1981 o. Marek Pielok OFM
1981-1989 o. Rufin Juraszek OFM
1989-1995 o. Stanisław Grześkowiak OFM
1995-1997 o. Konstanty Saternus OFM
1997 i nadal o. Terencjan Wawrzonkowski OFM

Z początkiem roku 1960 odebrano klasztorowi część pomieszczeń zajmowanych w latach poprzednich na potrzeby niższego seminarium, wprowadzając do nich kilka klas żeńskiego Liceum Medycznego. Pomieszczenia te zwolniono w latach 80-tych po wybudowaniu, w obrębie nowego szpitala, obiektów szkolnych dla Liceum Medycznego. W 1971 roku, za o. gwardiana Kornela Czecha OFM i o. proboszcza Kasjana Pudliszewskiego OFM, dokonano odnowienia i modernizacji wnętrza kościoła. Przebudowano boczne ołtarze, pozostawiając z nich tylko postacie centralne. Zmieniono również obramowania stacji drogi krzyżowej.

21 marca 1980 roku spłonął dawny kościółek. Resztki wypalonych murów rozebrano, a na jego miejscu wybudowany budynek katechetyczny.

3 października 1980 roku, z udziałem Biskupa Ordynariusza dr Herberta Bednorza i Dziekana rybnickiego Klona, poświęcono nowe dzwony o imionach: św. Józef, św. Barbara, św. o. Maksymilian oraz Jan Paweł. 29.10 1980 r. dzwony wciągnięto na wieżę kościoła. Stary dzwon przekazano jako dar kościołowi w Starych Panewnikach. W 1981 roku powstała na obszarze dzielnicy Smolna nowa parafia św. Jadwigi na osiedlu Nowiny, która swym zasięgiem objęła tereny na zachód od ulicy kpt. Kotucza do ulicy Raciborskiej.

W 1983 roku utworzono również parafię w Zamysłowie, co spowodowało znaczne zmniejszenie terenu działania parafii Franciszkanów na Smolnej.

W 1992 roku rozpoczęty został przez o. proboszcza Stanisława Grześkowiaka OFM remont kapitalny kościoła, kontynuowany w 1993 roku przez o. gwardiana Arnolda Kołodziejskiego OFM. Dokonano kompletnej wymiany konstrukcji i pokrycia dachowego, zamieniając dachówki blachą miedzianą, uzupełniono opadające w bocznej nawie tynki sufitu, przeprowadzono malowanie wnętrza całego kościoła i zmodernizowano oświetlenie wewnętrzne. Przebudowano ponadto wejście do kościoła. Na 1994 rok przewidziano wymianę, zniszczonej już czasem, konstrukcji stalowej na wieży, na której zawieszone są dzwony.

W roku 2002 wymieniono wszystkie drzwi w kościele. W roku 2003 odmalowano całe wnętrze kościoła oraz wstawiono witraże w miejsce okrągłych okien naw bocznych.

Z terenu naszej dzielnicy stanowi duchownemu poświęcili się (w nawiasie podany jest rocznik święceń):
- o. Elzeary Tatarczyk OFM (1940)
- ks. Wincenty Podbiel SVD (1948)
- ks. Zdzisław Ferenc (1954)
- o. Florian Smolnik OFM (1958)
- o. Tarsycjusz Waszecki OFM (1959)
- o. Pacyfik Gawlik OFM (1969)
- o. Ambroży Szajda OFM (1969)
- o. Bogumił Sokołowski OFM (1977)
- ks. Krzysztof Jasek (1991)
- o. Sergiusz Bałdyga OFM (1994)
- o. Lidian Strzeduła OFM (1994)
- ks. Jacek Paszenda SDB (1996)
- ks. Maciej Sojka (1996)

10 lipca 1949 roku zmarł w Opolu o. Kolumban Sobota OFM, pierwszy gwardian klasztoru rybnickiego. o. Kolumban urodził się 6.05.1881 r. w Gostomi koło Prudnika na Opolszczyźnie. Święcenia kapłańskie przyjął 22.06.1907 roku. Po pierwszej wojnie światowej, czując się Polakiem, przeszedł z prowincji wrocławskiej Franciszkanów, która znalazła się w granicach Niemiec, do nowotworzącej się prowincji śląsko-wielkopolskiej. o. Kolumban Sobota OFM dwukrotnie, łącznie przez 6 lat, był gwardianem klasztoru w Rybniku. Został pochowany na cmentarzu zakonnym w Katowicach-Panewnikach.

5 października 1970 r. zmarł o. Rafał Bekiersz OFM, pierwszy proboszcz parafii Rybnik-Smolna. Urodził się 7 września 1908 r. w Siedlcach, na Opolszczyźnie. Święcenia kapłańskie przyjął 17.06.1934 r. w Poznaniu z rąk księdza Kardynała Augusta Hlonda. Po drugiej wojnie światowej przeniesiony został do wrocławskiej prowincji św. Jadwigi. Zmarł w szpitalu w Gliwicach. Spoczywa na cmentarzu klasztornym na Górze św. Anny.

Aktualnie parafia franciszkańska na Smolnej liczy około 10 tysięcy wiernych, a zasięgiem swym obejmuje najstarszą część dzielnicy, to jest obręb ulic Wiejskiej i Wodzisławskiej, aż po tory kolejowe, osiedle Reymonta, tereny do ulicy Raciborskiej, Kotucza, oraz osiedla Wieczorka (dolne) i Dworek.

Na podstawie opracowania Longina Musiolika: "Nasza Mała Ojczyzna. Kronika Gminy Smolna od 1907 roku dzielnicy Rybnika", Rybnik 1995

Na naszym cmentarzu zakonnym w Rybniku są pochowani:

- o. Alban Franciszek Sobota OFM - zmarł w Rybniku 24 listopada 1924 r. Żył lat: 53, w Zakonie: 36, w Kapłaństwie: 28.
- br. Bernardyn Stanisław Brenczewski OFM - zmarł w Rybniku 17 sierpnia 1940 r. Żył lat: 65, w Zakonie: 33.
- br. Ubald Wiktor Pająk OFM - zmarł w Głuchołazach 17 listopada 1941 r. Żył lat: 36, w Zakonie: 13.
- br. Egbert Józef Procek OFM - zmarł w Rybniku 19 maja 1950 r. Żył lat: 75, w Zakonie: 52.
- br. Karol Franciszek Pinocy OFM - zmarł w Rybniku 19 stycznia 1955 r. Żył lat: 58, w Zakonie: 35.
- br. Wincenty Józef Drapa OFM - zmarł w Rybniku 22 października 1962 r. Żył lat: 88, w Zakonie: 64.
- br. Wojciech Maksymilian Kuhnke OFM - zmarł w Rybniku 13 czerwca 1964 r. Żył lat: 66, w Zakonie: 42.
- br. Leon Eryk Kasza OFM - zmarł w Rybniku 13 września 1970 r. Żył lat: 64, w Zakonie: 44.
- br. Jerzy Marian Węgrzyk OFM - zmarł w Poznaniu 27 lutego 1977 r. Żył lat: 20.
- o. Marcin Rudolf Szawerna OFM - zmarł w Siemianowicach Śl. 23 grudnia 1979 r. Żył lat: 67, w Zakonie: 48, w Kapłaństwie: 42.
- o. Daniel Hieronim Michalski OFM - zmarł w Rybniku 9 lutego 1981 r. Żył lat: 72, w Zakonie: 54, w Kapłaństwie: 47.
- br. Paweł Jan Kuczka OFM - zmarł w Rybniku 24 lutego 1986 r. Żył lat: 86, w Zakonie: 60.
- br. Roch Franciszek Żółciak OFM - zmarł w Rybniku 22 listopada 1986 r. Żył lat: 80, w Zakonie: 57.
- o. Arkadiusz Tadeusz Tobolski OFM - zmarł w Opolu 30 września 1988 r. Żył lat: 56, w Zakonie: 38, w Kapłaństwie: 32.
- br. Emanuel Jan Machnik OFM - zmarł w Rydułtowach 18 lipca 1997. Żył lat: 48, w Zakonie: 20.

Wieczny odpoczynek racz im dać Panie...

opr. o. Piotr OFM